59 - لا يكون الرّجل مؤمنا حتّى لا يبالي بماذا أسدّ فورة جوعه ، و لا بأيّ ثوبيه ابتذل 10806 . 60 - بشر المؤمن في وجهه ، و حزنه في قلبه ، أوسع شيء صدرا ، و أذلّ شيء نفسا ، يكره الرّفعة ، و يشنأ السّمعة ، طويل غمهّ ، بعيد همهّ ، كثير صمته ، مشغول وقته ، صبور شكور ، مغمور بفكرته ، ضنين بخلتّه ، سهل الخليقة ، ليّن العريكة ، نفسه أصلب من الصّلد ، و هو أذلّ من العبد 4460 . 59 - مرد مؤمن نمى باشد تا آنكه پروا نداشته باشد كه با چه شدّت گرسنگى خود را بسته ( و سد رمق كند با چلو خورشت يا نان خالى ) و به كدام يك از دو لباسش ( لباس تجمل و لباس كار ) خود را پوشانده است . ( بلكه هر لباسى باشد مى پوشد و براى زمانى مانند مهمانى آن را نگه ندارد ، البته پوشيده نماند كه اين منافات ندارد با رواياتى كه دلالت دارند بر اين كه سزاوار است براى انسان كه وقتى مى خواهد به زيارت برادر دينى خود رود لباس پاكيزه‌اش را بپوشد زيرا مراد در اينجا دل نبستن و همت را در آن قرار ندادن است نه داشتن و پوشيدن آن در وقت حاجت ) . 60 - حضرت در صفات مؤمن فرموده : شكفتگى مؤمن در روى او ، و اندوهش در دل مى باشد ، سينه او از هر چيز وسيع تر ( يعنى گنجايش علوم و اسرار را داشته هم و غمها او را از جا در نياورد ) و نفسش از هر چيز خوارتر ( خود را خوب و برتر نداند ) از بلندى و برترى مقام كراهت داشته ، و سمعه را ( كارى كه انسان براى شنيدن ديگران انجام دهد ) دشمن دارد ، غم و اندوهش ( از ترس آخرت ) دور و دراز بوده خاموشى او بسيار ، وقتش مشغول ( فراغت بال نداشته و عمر را بيهوده نمى گذاراند ) بسيار شكيباى شكر كننده است ، در فكر عاقبت و صلاح كار خود فرو رفته ، و به دوستى و يا به حاجت خويش بخل كننده است ( يعنى به زودى با هر كسى دوستى نكند تا او را كاملا بشناسد ، و يا حاجت نزد كسى نبرد مگر نزد خداى بزرگ ) هموار خوى ، نرم خصلت است ، نفسش از سنگ سخت ، سخت تر ( يعنى در مقابل مشكلات و نوائب كمال تصلب را دارد ) در صورتى كه نسبت به خدا و مؤمنين از بنده خوارتر